Open brief aan college over verklaringen procedure

Wethouder H. VerkampenGEMERT - Stichting Schoorswinkel en Omgeving (SSO) heeft in een open brief aan college en gemeenteraad de verklaringen van wethouder H. Verkampen aan de orde gesteld die hij op 3 september 2009 heeft afgelegd tijdens de raadsvergadering inzake de monumentenprocedure. Volgens SSO heeft de gemeente grove fouten gemaakt en probeert het college deze fouten geheel ten onrechte af te schuiven op de bezwaarmakers. Hierna volgt de integrale inhoud van de open brief aan college en leden van de gemeenteraad voorzien van audiofragmenten.



Geacht college,

Stichting Schoorswinkel en Omgeving en de initiatiefgroep 'Géén woonblok achter de muur: houd het kasteel groen én puur!' zijn verbaasd en verontwaardigd over de wijze waarop het college van burgemeester en wethouders is omgegaan met de fouten die gemaakt zijn rond de bezwaarprocedure betreffende de verleende monumentenvergunning voor de ommuurde tuin tegenover het kasteel en de uitlatingen daarover in de media. Nog vreemder vinden wij de hieronder geciteerde verklaringen die wethouder Verkampen naar aanleiding van de gemaakte fouten heeft afgelegd in de gemeenteraadsvergadering van 3 september 2009.

Wethouder Verkampen verklaarde het volgende:

  • 1. "De situatie is. We hebben erg goed bekeken hoe de procedure was. We waren dus op de hoogte hoe de procedure moest gebeuren."

Wij hebben ernstige twijfels bij deze twee verklaringen. Indien de wethouder zo goed op de hoogte was van de procedure, waarom heeft hij ons daar op maandagochtend 17 augustus 2009 niet direct op aangesproken toen wij de bezwaarschriften persoonlijk aan hem hebben aangeboden in de hal van het gemeentehuis? Sterker nog: wij hebben de wethouder bij die gelegenheid tevens verzocht om mensen de gelegenheid te geven om hun bezwaren mondeling toe te lichten als zij daar behoefte aan hebben.

De wethouder zei daarop 'Als jullie dat willen, dan regelen we dat. Maar ik denk niet dat het iets nieuws toevoegt'. Een wethouder die verklaart 'de procedure goed bekeken te hebben' en 'op de hoogte te zijn van de procedure' had in dit geval moeten zeggen 'Wat komen jullie hier doen? Dit zijn geen bezwaarschriften, maar beroepsschriften. Stuur ze maar naar de rechtbank.' Dat is niet gebeurd.
Klik om audiofragment te starten:

Raadsvergadering 3 september 2009

Omroep Brabant 15 september 2009:

 

  • 2. "(..) We hebben dat ook bij de voorlichting die we gegeven hebben in het kader van de monumentenvergunning en dergelijke dingen hebben we ook uitgelegd hoe die procedure was."
Deze verklaring van wethouder Verkampen strookt niet met de werkelijkheid. In de aankondiging in de gemeenterubriek d.d. 16 januari 2009 over de zienswijzeprocedure staat dat 'een ieder binnen zes weken na de datum van verzending een zienswijze kan worden ingediend bij het college van burgemeester en wethouders. De zienswijze moet worden ondertekend en ten minste bevatten de naam en adres van de indiener, de dagtekening, een omschrijving van het besluit waarop de zienswijze is gericht en de motivering van de zienswijze.' Er wordt verder geen enkele informatie verstrekt over welke wetsartikelen op deze procedure van toepassing zijn.

Ook in de aankondiging in de gemeenterubriek d.d. 10 juli 2009 stond geen enkele informatie over de te volgen procedure. Er stond niet meer dan:'Verleende monumentenvergunning voor het: - bouwen van 28 wooneenheden met algemene voorzieningen, Heilige Geestlaan ong., Gemert (08.0979) verzenddatum 07-07-2009'. Informatie over de bezwaartermijn, wie belanghebbende is, de voorwaarde dat eerst een zienswijze ingediend zou moeten zijn en dat het zou gaan om een beroepsschrift bij de rechtbank ontbrak volledig. De zin in de brief aan de bezwaarmakers d.d. 2 september 2009 'Zoals gebruikelijk, is daarbij vermeld dat iedere belanghebbende binnen zes weken na de datum van verzending een gemotiveerd bezwaarschrift in kan dienen bij het college van burgemeester en wethouders.'  is daarom pertinent onjuist en onvolledig. Bovendien gaat de gemeente ook in deze brief weer in de fout: zij heeft het over 'een bezwaarschrift', terwijl ze op het moment van het uitgaan van de brief wist dat het om beroepschriften ging. Zie ook citaat nr. 9.

  • 3.    "(..) Er is bij de uitvoering in tweede instantie bij de publicatie de gangbare procedure die bij alle andere beroepszaken en alles geldt, is toegepast in de krant. Er is dus niet over nagedacht, want als er was nagedacht was dan was het gewoon bekend. Dan was het gewoon goed gebeurd. Er zijn zaken die soms gewoon gebeuren zoals het elke dag gebeurt. Daardoor is het fout gegaan. Het is gewoon niet opgemerkt dat dit het gangbare was. Bij een monumentenvergunning is het anders dan dat het gangbaar is in de procedure."
  • 4.    "(..) We hadden dus moeten publiceren beroepsschrift. Het is dezelfde termijn, alle dingen zijn hetzelfde, behoudens het heet beroepsschrift en het moet dus bij de rechtbank ingediend worden. Feit is dat was bij ons bekend dat het op die manier moest gebeuren; het feit is dat het verkeerd in de krant terecht is gekomen, de standaardprocedure van bezwaar."

Het college stelt hier dat de procedurefout uitsluitend betrekking zou hebben op de onvolledige publicatie in gemeenterubriek, terwijl in citaat nr. 1 wordt gesteld dat de gemeente 'goed op de hoogte was hoe de procedure moest gebeuren'. Bovendien legt de wethouder met bovenstaande verklaringen de schuld wel heel gemakkelijk neer bij de ambtenaren die de publicatie hebben verzorgd. Feit is en blijft dat het college verantwoordelijk is voor de voorlichting aan haar burgers. Verder merken we op dat deze verklaring erg zwak is. Juist omdat het gaat om een 'ongebruikelijke' procedure (monumentenvergunning) in vergelijking met bijvoorbeeld veel voorkomende procedures als een bouw-, kap- of milieuvergunning, mag je juist verwachten dat daar extra alert naar wordt gekeken. Opvallend is verder dat bij de overige aankondigingen in de rubriek d.d. 10 juli 2009 wél staat vermeld wat de procedure is en bij de verleende monumentenvergunning juist helemaal niets. Helemaal verwarrend is dat verleende monumentenvergunning is opgenomen in de rubriek bouw-, kap- of milieuvergunningen. Aangezien het hier gaat om een voor de gemeente bijzondere procedure kan c.q. mag geen sprake zijn geweest van een soort 'automatische piloot'.

De verklaring van de wethouder dat de aankondiging verkeerd in de krant terecht is gekomen en dat 'bij ons bekend was' dat het zou gaan om een beroepschrift in plaats van een bezwaarschrift klinkt niet erg geloofwaardig (zie onze reactie onder citaat nr. 1). Daarbij delen wij absoluut niet de mening van het college dat de procedure behoudens de aanduiding 'beroepschrift' (in plaats van 'bezwaarschrift') en het inleveradres (rechtbank in plaats van gemeente) hetzelfde zou zijn. Stichting Schoorswinkel en Omgeving had - als de gemeente de juiste gegevens had gepubliceerd - de bevolking van Gemert niet geïnformeerd over de mogelijkheid om een bezwaarschrift te ondertekenen. In dat geval hadden wij mensen gevraagd om een machtiging te ondertekenen om namens hen op te treden. Nu liggen de stukken ineens bij de rechtbank als beroepschrift en is sprake van 'een gepasseerd station'. De procedure is dus absoluut niet hetzelfde.

  • 5.    "(..) De situatie waar het over gaat is als we de zaak terug zouden draaien er niks zou veranderen. De mensen die vinden wat inhoud betreft is er geen verschil. Als men vindt dat men een beroep op een bezwaar moet doen dan is de rechtbank precies hetzelfde. Het punt is degene die vindt dat als hij had geweten dat het een beroep was het niet had gewild die hebben wij nou een brief gestuurd, de tweede brief, dat ie dan gewoon een briefje kan sturen naar de rechtbank waarbij hij zijn beroep intrekt. Een andere mogelijkheid is, er wordt een nota gestuurd van 41 euro die bij elke beroepszaak altijd bij de rechtbank aan de orde is. Als men die niet betaalt wordt men automatisch afgevoerd. En dat betekent dat men beschouwd wordt dat men niet in beroep gaat. Er zijn dus twee mogelijkheden en we hebben mensen daarover ook over geïnformeerd. Dat is dus het punt dat ze actief intrekken als ze geen beroep willen doen. En twee is dat als men niet betaalt dat hoeft men niet te betalen en dan gaat het beroepschrift niet door."

Het college stelt hier dat er geen verschil is in procedure en dat mensen hun bezwaarschrift door middel van een briefje aan de rechtbank kunnen intrekken. Afgezien van het feit dat er wel degelijk verschillen zijn in de procedure (anders was deze commotie niet ontstaan), stellen we vast dat wethouder Verkampen met deze uitspraak mensen eenzijdig in een specifieke richting stuurt: mensen moeten volgens hem hun bezwaarschrift actief intrekken als ze niet in beroep willen gaan. Hij laat na om mensen te informeren dat er ook nog andere wegen kunnen worden bewandeld. En die wegen zijn er: tijdens de informatie-avond op 15 september 2009 is door een juridisch medewerker van de gemeente daarvan ook melding gemaakt. Wij stellen vast dat er wel degelijk andere mogelijkheden zijn; dat deze ook bekend zijn bij de gemeente, maar dat de bevolking hiervan niet op de hoogte is gebracht.

  • 6.    "(..) Maar het feit was… Hoe je het ook wendt of keert, ik vind, wij vinden als er een groep oproept om bezwaar of iets te maken, dan dient men zich ook te informeren. Want altijd is het zo als men geen zienswijze ingediend heeft, kan men nooit geen bezwaar of beroep… dat kan dus nooit. Dat is gangbaar en dat is zo standaard dat we daar in principe zelfs niet over praten."

Het college / wethouder Verkampen draait hier de zaken compleet om. De gemeente heeft volgens de Algemene Wet Bestuursrecht (art. 3.45) de plicht om burgers helder en transparant te informeren over een te volgen procedure. Dat is niet gebeurd en dat geeft het college achteraf ook toe in twee brieven aan de bezwaarmakers. Om vervolgens Stichting Schoorswinkel en Omgeving de schuld in de schoenen te schuiven, is een democratisch bestuur onwaardig.

Ook in het persbericht d.d. 18 augustus 2009 dat een dag na het inleveren van de bezwaarschriften door projectleider J. van Rooij aan ons is toegezonden, spreekt de gemeente nog steeds van het ontvangen van '1.314 bezwaarschriften van Stichting Schoorswinkel en Omgeving' en daarnaast '81 bezwaarschriften rechtstreeks'. Bovendien strookt ook deze bewering van de wethouder niet met de werkelijkheid. Tijdens de informatie-avond op 15 september verklaarde de juridisch medewerker van de gemeente dat zich gevallen kunnen voordoen, waarbij mensen wél een bezwaarschrift kunnen indienen, terwijl er niet eerder een zienswijze is ingediend. Hij noemde zelfs enkele voorbeelden. De wethouder heeft daarmee niet alleen verkeerde informatie gegeven; hij stelt daarmee tevens Stichting Schoorswinkel en Omgeving in een kwaad daglicht.

  • 7.    "(..) Bij ons is niet bekend bij wie ze geïnformeerd zouden hebben. Bij niemand van de betrokken die er dus echt bij betrokken is, is geïnformeerd. Dat wil niet zeggen dat er niet aan de balie geïnformeerd kan zijn. Dat kan ik niet uitsluiten, want wij weten niet elk contact dat er is."

Stichting Schoorswinkel en Omgeving heeft op 15 juli 2009 geïnformeerd tot en met welke datum er bezwaarschriften ingediend konden worden bij de gemeente Gemert-Bakel. Hierop kreeg SSO op donderdag 16 of vrijdag 17 juli een telefonisch reactie van M. Kerkhof, senior medewerker bouwzaken. Op verzoek van SSO is dit schriftelijk bevestigd: in een brief d.d. 20 juli 2009 laat de gemeente weten dat het plan (verleende monumentenvergunning) op 19 augustus 2009 onherroepelijk is. Er staat niet bij vermeld dat de bezwaarschriften bij de rechtbank ingeleverd moeten worden, terwijl volgens verklaringen van wethouder Verkampen de procedure al vier maanden eerder bekend was gemaakt.

Toen wij enige weken later van organisaties en personen buiten de gemeente tegenstrijdige geluiden opvingen over de ingezette procedure heeft J. Kragten namens Stichting Schoorswinkel en Omgeving op woensdagochtend 12 augustus 2009 opnieuw contact opgenomen met de gemeente. We werden doorverbonden met J. Verbruggen van het loket Bouwen en Wonen en toen is de vraag gesteld waar de bezwaarschriften ingeleverd moesten worden. Daarbij is nadrukkelijk uitgelegd dat we tegengestelde geluiden hadden vernomen en dat het onduidelijk was of er bezwaar moest worden ingediend bij de gemeente of beroep ingesteld bij de rechtbank? Daarop vroeg J. Verbruggen om even te wachten. Na een korte periode kwam ze terug met het antwoord dat 'bezwaar moest worden ingediend bij B&W voor 19 augustus'.

Er is dus wel degelijk geïnformeerd bij de afdeling Bouwen en Wonen van de gemeente. Of dit een seniormedewerker of een baliemedewerker is, doet geheel niet ter zake. Wanneer een burger bij de gemeente informeert naar een procedure en daar een concreet antwoord op krijgt, dan mag je er als burger vanuit gaan dat dit antwoord juist en correct is. Indien de betreffende ambtenaar twijfels heeft of geen antwoord kan geven, dan dient hij dit te vermelden en door te verwijzen naar degene die wel deskundig is op dat gebied. Dat is niet gebeurd: de ambtenaar heeft het nagezocht en een antwoord gegeven. Afgezien van dit feit: het college is en blijft eindverantwoordelijk voor de handelwijze en uitspraken van ambtenaren. Dat een wethouder zich vervolgens in het openbaar verschuilt achter eventuele fouten van ambtenaren en de feiten niet correct weergeeft, vinden wij zacht uitgedrukt zeer ongepast.

Ronduit beschamend vinden wij de reactie van wethouder Verkampen over dit onderwerp tijdens de eerder genoemde informatie-avond van 15 september. Toen hem werd gewezen op de stappen die vertegenwoordigers van Stichting Schoorswinkel en Omgeving hebben gezet om een juist antwoord te krijgen van de gemeente over de te volgen procedure én waarbij de gemeente twee keer bevestigde dat de bezwaarschriften bij de gemeente ingediend moesten worden, antwoordde de wethouder letterlijk:

  • 8.    "(..) Als ik bij een ander informatie had gehaald of gevraagd, dan had ik zomaar niet geloofd wat door de gemeente gezegd werd. Zo heel simpel is dat."

Deze uitspraak nemen wij de wethouder bijzonder kwalijk. Ten eerste suggereert hij dat zijn ambtenaren hun werk niet goed doen. Ten tweede (en dat is nog erger) zegt de wethouder dat je informatie van de gemeente niet kunt of moet vertrouwen. Wat moeten of mogen burgers dan nog geloven van de informatie die door de gemeente wordt verstrekt? Voortaan alles maar met een korreltje (of meer) zout nemen?

  • 9.    "(..) De voorlichting is gegeven toen wij met de hele procedure begonnen van de monumentenvergunning en hoe dat allemaal moest gebeuren. Daar zit dus drie, vier maanden tussen. Het moet ook duidelijk zijn dat ik niet alle publicaties in de krant niet lees of ze goed zijn ja of nee."

Ook in de publicatie bij aanvang van de zienswijzeprocedure d.d. 16 januari 2009 staat slechts vermeld dat mensen gedurende een periode van zes weken een zienswijze kunnen indienen voorzien van naam, adres, dagtekening, omschrijving van het besluit en motivering. Er staat verder niets bij over het vervolg van de procedure. Het kan wel zo zijn dat het college niet alle publicaties leest, maar om tegelijkertijd zo stellig te beweren dat 'de voorlichting is gegeven toen wij met de hele procedure begonnen' is meer wens dan werkelijkheid. Zie ook reactie bij citaat nr. 3, 4 en 7.

  • 10.    "(..) Maar het feit is standaard altijd als gij een bezwaar, beroep of wat dan ook wil doen altijd eerst een zienswijze gedaan hebben anders kun je dat niet. Ik vind gewoon als je heel veel mensen gaat oproepen om dingen te doen, dan moet ook zichzelf toch minstens informeren hoe de wet in elkaar zit en hoe de zaken zijn. Wij informeren normaal gesproken… Als iemand informeert hoe zit dat, dan krijgt hij ook altijd te horen dat je alleen maar een bezwaar of beroep kunt doen als ge een zienswijze ingediend hebt. Dus wat dat betreft is er al een groot verschil. Er waren ook maar 600 zoveel zienswijzen en er zijn nu 1430 of 1440 bezwaarschriften. Dus dat betekent wat er ook gebeurd was… 800 zijn altijd zo en zo al die niet ontvankelijk zijn. Wat dat betreft en dat heb ik ook zo gezegd in het verhaal dat wij in de spiegel moeten kijken als we zeggen hebben we het goed gedaan dan zeg ik 'nee'. Maar ik vind dat degene die oproepen tot bezwaarschriften dat het op dat niveau niet kan als je geen zienswijze ingediend hebt dat even goed moeten doen."

Nogmaals: het college schuift hier wel erg gemakkelijk de verantwoordelijkheid van zich af. Stichting Schoorswinkel en Omgeving heeft wel degelijk navraag gedaan bij de gemeente naar de procedure (zie onze reactie onder citaat nr. 7). Bovendien staan deze verwijten haaks op de uitlatingen van wethouder Verkampen voor de microfoon van Omroep Brabant op 15 september 2009. Bovendien: deze verklaring klopt evenmin. Onder citaat nr. 6 hebben we reeds aangegeven dat de juridisch medewerker van de gemeente op 15 september verklaarde dat er wel degelijk gevallen zijn waarin mensen zonder eerder ingediende zienswijze toch een bezwaarschrift kunnen indienen. Deze beschuldiging van wethouder aan het adres van Stichting Schoorswinkel en Omgeving is daarom onterecht.

  • 11.    "(..) Dus in grote lijnen is de situatie, gaan wij er vanuit, dat de burgers die in beroep willen gaan en die inhoudelijk willen laten toetsen dat hun rechten nog intact zijn en dus ook gewoon de procedure kunnen doorvoeren. Oordeelt de rechter daar anders over, we hebben natuurlijk niet met de rechter zelf gesproken maar met medewerkers van de rechtbank, dan komen we daar achter en dat betekent dat de procedure dus drie maanden langer zal duren. Dan komen we tot de conclusie dat het niet goed is en dan gaan we weer opnieuw beginnen. Maar wij gaan er vooralsnog vanuit dat de informatie die wij gekregen hebben dat wij door het doorsturen van deze informatie die de mensen dus in hun mogelijkheid van beroep in standhouden."

Wethouder Verkampen hield de raad voor dat de procedure drie maanden langer gaat duren, indien de rechter een streep haalt door deze procedure. "Oordeelt de rechter daar anders over, we hebben natuurlijk niet met de rechter zelf gesproken maar met medewerkers van de rechtbank, dan komen we daar achter en dat betekent dat de procedure dus drie maanden langer zal duren. Dan komen we tot de conclusie dat het niet goed is en dan gaan we weer opnieuw beginnen."

Het college / wethouder stelt hier dat de procedure 'drie maanden langer zal duren'. Wat hij de raad niet vertelde is dat de procedure - ook wanneer de rechtbank de bezwaren als beroepsschrift overneemt en snel een besluit neemt - toch nog veel langer gaat duren. En dat is niet het gevolg van bezwaarschriften van bewoners, maar van wettelijke voorschriften en regels. De suggestie van het college dat de lengte van de procedure zou liggen bij de bezwaarmakers en de rechter klopt dus niet. Die ligt namelijk primair bij de keuzes en handelwijze van het college zelf. Daarover wordt niets gemeld aan de gemeenteraad.

  • 12.    "(..) We hebben dus ook een bijeenkomst belegd, waarin wij alle mensen die dus nog vragen hebben van antwoord willen voorzien en hun ook nader kunnen uitleggen hoe de situatie is. Dat leek ons het beste in deze situatie om iedereen persoonlijk uit te nodigen en alsnog bij te praten en alsnog uit te leggen hoe het zit."

Het college komt na afloop van de procedure met een informatiebijeenkomst. Dat is mosterd na de maaltijd. Allereerst had deze bijeenkomst beter voorafgaand aan de procedure kunnen plaatsvinden, zodat mensen helder waren geïnformeerd.

  • 13.    "(..) Feit is wel toen wij het constateerden hebben we binnen twee dagen is die brief uitgegaan. We vonden het het allerbelangrijkste om de mensen te informeren. Als u zegt hadden we de raad moet informeren, dan zeg ik ja dat hadden we de raad moeten laten weten. Dat was beter geweest. Daar ben ik het gewoon mee eens."

Wethouder Verkampen verklaarde donderdag 3 september in de raad dat het college twee dagen voordat de brief aan de bezwaarmakers is verzonden, heeft geconstateerd dat er fouten in de procedure zijn gemaakt. Dat betekent dat het college pas op maandag 24 augustus op de hoogte was van de gemaakte fouten. Met deze verklaring ondergraaft wethouder Verkampen zijn eerdere verklaringen (zie reacties onder citaat nrs. 1, 4 en 5). Op dinsdag 15 september kwam wethouder Verkampen tijdens de informatie-avond weer met een heel andere verklaring: hij had pas van de procedurefout gehoord tijdens het jaarlijkse uitstapje van de gemeenteraad op vrijdag 28 augustus.

College in de media
In een artikel in het ED d.d. 3 september 2009 nodigt burgemeester Van Maasakkers Stichting Schoorswinkel en Omgeving uit om met de gemeente mee te denken over wat er wel mogelijk is met het kasteel. 'Nu lijkt het er volgens hem op dat de actievoerders hun pijlen alleen maar willen richten op het gemeentehuis', aldus schrijft het ED. Allereerst merken we op dat Stichting Schoorswinkel en Omgeving tijdens de extra ledenvergadering van heemkundekring d.d. 16 februari 2009 een direct verzoek gedaan heeft aan wethouder Verkampen om ons uit te nodigen om mee te praten over de toekomst van het kasteel. Dit verzoek is ter plekke afgewezen. Ten tweede wijzen wij het college op het feit dat de gemeente in dit dossier telkens opnieuw besluiten neemt die vérstrekkende gevolgen hebben voor kasteel en omgeving. Dan is het toch niet vreemd dat inwoners van Gemert-Bakel de gemeente daarop aanspreken?

De suggestie dat wij de oorzaak zouden zijn van vertragingen bij het vinden van een duurzame herbestemming van het kasteel werpen wij ver van ons. Ten eerste is het college op de hoogte van het feit dat met het wijzigen van de eigendomssituatie van de ommuurde tuin er opnieuw een monumentenvergunning moet worden aangevraagd. Ten tweede stellen we vast dat de gemeente Gemert-Bakel tot op heden het kasteel niet heeft aangekocht. Ten derde constateren wij dat er sinds het indienen van de zienswijzen (22 februari 2009) bijna 5 maanden zijn verstreken: het college heeft namelijk pas op 7 juli 2009 definitief de monumentenvergunning verleend (twee dagen voor de wettelijke deadline). Wie is hier verantwoordelijk voor de vertraging?

Helemaal bont vinden wij de uitspraak van het college in het ED dat wij maar eens in de spiegel moeten kijken. Niet wij, maar het college zou er goed aan doen om eens heel goed in de spiegel te kijken naar aanleiding van alle punten die in het voorgaande naar voren zijn gebracht. Ten overvloede vermelden wij nogmaals dat Stichting Schoorswinkel en Omgeving en de initiatiefgroep 'Géén woonblok achter de muur: houd het kasteel groen en puur!' zich sinds 2007 hebben ingezet en zich zullen blijven inzetten vóór behoud van de cultuurhistorische waarden van het kasteelcomplex. Goed, we nemen de uitnodiging van het college graag aan, onder voorwaarde dat er in alle openheid en op basis van inhoudelijke argumenten geluisterd wordt naar en gesproken wordt over onze standpunten. Standpunten die door veel inwoners van Gemert-Bakel die het kasteel een warm toe dragen voluit worden onderschreven.


Met groet,
 
Stichting Schoorswinkel en Omgeving.

Zie ook: Gemeente moet snel helderheid over procedure verschaffen


{mxc}